WSZYSTKIE POSTACIE, ORGANIZACJE, MIEJSCA I WYDARZENIA SĄ FIKCYJNE.
KAMBODŻA
ROLNICY ROZBUDOWA TERENÓW WIEJSKICH
SEUL, PJONGJANG, PHNOM PENH
Kambodża nie chce naszej technologii gospodarowania zasobami wodnymi.
ZASOBY WODNE
Kolejna rzecz.
Odrzucili też plany rozwoju infrastruktury drogowej.
OPIEKA ZDROWOTNA
Kambodża odrzuca nasze propozycje wsparcia finansowego...
i inicjatywy dyplomatyczne.
Nie chcą prowadzić rozmów z naszym rządem,
póki prezydent Park sprawuje władzę,
jako że i tak czeka nas zmiana administracji.
Czyli nic nie zrobimy, póki rządzi prezydent Park?
Odmówili ekstradycji, bo to strefa konfliktu.
Ale jeśli wkroczymy, uznają to za inwazję i...
Nie mamy już czasu.
Ludzie nie chcą dłużej czekać.
- Uwaga. - Przepraszam.
Jeszcze to.
Ludzie wykupują artykuły pierwszej potrzeby.
Pierwszy raz zauważamy to zjawisko od czasu,
gdy w 1994 Korea Północna zagroziła atakiem na Seul.
To nie wszystko.
Wszystkie loty międzynarodowe zostały wyprzedane.
Do USA i Azji Południowo-Wschodniej.
Byle uciec z półwyspu.
Wszędzie widać zdjęcie tego plecaka,
więc postanowiłem go państwu pokazać.
Co to?
Nazywają go...
„plecakiem przetrwania”.
Bardzo stosowna nazwa. Ciekawe, kto na to wpadł.
To nie jest już dalekie widmo wojny.
Zagrożenie jest realne. Stało się częścią codziennego życia.
Jest gorzej niż zaraz po zamachu.
Należało się tego spodziewać
po ujawnieniu nagrania.
W końcu wykorzystaliśmy ich strach,
by pogrzebać sprawę zwolnienia.
I udało się.
I kraj właśnie wystawił nam za to rachunek.
Ludzie żądają bezzwłocznego schwytania Myunga.
Kambodża musi chcieć coś jeszcze.
Nie licząc pieniędzy i technologii.
Nie możemy tracić cennego czasu, czekając na ruch Kambodży.
Jeśli nie zaradzimy rosnącym niepokojom w społeczeństwie,
kwestia pańskich kompetencji może znów trafić do debaty publicznej.
I dobrze pan wie,
że nie mamy już asów w rękawie.
Nie.
Nadal mamy...
jeszcze jednego asa.
DZIEŃ 52: ROZKAZ ODCINEK 6
Nie chce pani wiedzieć jak Oh przeżył?
Proszę odszukać pokój nr 119 na planach budynku Zgromadzenia.
Gdzie znajduje się pokój nr 119?
Nie widzę go na planach.
Pokój 119...
Na pewno 119?
Nie ma takiego pokoju w głównym budynku.
Nie ma?
Na parterze mamy lobby.
Potem kotłownię, pocztę, centrum prasowe...
Ale nie ma pokoju o tym numerze.
A tutaj, w sekcji B1?
To tylko przejście awaryjne, które łączy bibliotekę z główną salą.
Ale nie widzę żadnego pokoju nr 119.
Jest coś takiego jak pokój nr 119 w głównym gmachu?
Nie ma.
Nic nie zmieniano w tych planach od 20 lat.
Jeśli tu go nie ma, to nie istnieje.
Może znajduje się
na innych planach?
Z czasów budowy?
A może dodano go niedawno?
Plany z okresu budowy...
mogły być w archiwum Sekretariatu.
Tak?
Ale jak dobrze pani wie,
wszystko wyparowało podczas zamachu.
Sekretariat znajdował się w głównym budynku.
Namierzyłeś?
To budka.
Dzwonił z budki.
To osiedle.
Yeonnamdong-ro?
Widzę numer 440...
Numer 446, tak?
Tak.
Yeonnamdong-ro, numer 446.
Skąd wiedziałaś?
Ta budka znajduje się koło mojego domu.
Czekał pod twoim domem
i zadzwonił, gdy wróciłaś.
Skoro wie, gdzie mieszkasz, to musisz go znać.
Wiesz, kto to może być?
Możliwości są dwie.
Albo ktoś mnie wrabia,
albo zdobyłam informatora.
A znalazłaś pokój nr 119?
Nie, ale znajdę.
Zadzwonił, bo liczył na to,
że znajdę ten pokój.
Szybki lunch i wracamy do pracy.
Nie będziemy się zajeżdżać.
Brak pokoju nr 119 na pierwszym piętrze,
ale przy wymianie kabli w zeszłym roku wspominano o budowie miejsca,
które chroniłoby system przed pożarem i zalaniem.
Są plany lub inne dokumenty?
Cokolwiek?
Nie sądzę.
Pewnie też przepadły.
Sekretarz generalny mógł mieć gdzieś kopie.
Kto nim wtedy był?
- W czym mogę pomóc? - Zastałam panią Yun?
Jestem z wywiadu.
„Chwila, w której dawno świat upadł, a nowy jeszcze nie powstał,
to idealna chwila na rewolucję”.
Tak mawiał mój były szef.
Przyszło nam zatem żyć w czasach rewolucji.
Wydaje się panu,
że zaprosiłam pana do mojego obozu,
bo stał się pan popularny?
A nie?
Wielu nowych polityków wpada na scenę niczym spadające gwiazdy.
Jest ich więcej niż gwiazd na niebie.
I tak samo szybko znikają.
Dlatego tak na nich mówię.
A pan...
jest taki jak ja.
Nienawidził pan Yanga, bo był amatorem i idealistą.
Gardzi pan też skorumpowanymi politykami z partii Seonjin.
Jestem pierwszą kobietą,
która z ramienia Seonjin trafiła do Zgromadzenia.
Z zapraszam pana, pierwszego deputowanego z Honam,
do dołączenia do mnie.
Takie osoby jak my powinny zmieniać świat.
Przyszło nam żyć w czasach rewolucji.
Pani chce zostać prezydentem, a ja miałbym zapewnić pani głosy.
Tak?
Zostałby pan szefem partii.
I kolejnym kandydatem po mnie.
Będę musiała długo czekać na odpowiedź?
Rozważam nominację deputowanego Oha na stanowisko tymczasowego premiera.
Mógłby wspierać nasze działania.
To ten ostatni as?
- Nie zgadzam się... - Nie zgadzam się...
- Na... - Na pogrzebie...
Otwarcie krytykował pana podczas uroczystości pogrzebowych.
I nagle z cudownie ocalałego
stał się obiecującym politykiem.
Ludzie go uwielbiają i wspierają.
Chyba się pan przeliczył.
- Przeciwnie, starannie to obliczyłem. - Słucham?
Musimy poradzić sobie z niepokojem w społeczeństwie.
Dlatego wybrałem deputowanego Oha.
To, kogo wybieramy, pokazuje społeczeństwu naszą determinację.
Nikt lepiej nie wyraził gniewu i strachu obywateli.
Gdyby dołączył do rządu,
to wsparcie, jakim się cieszy, wspomoże także nasze działania.
A przynajmniej da nam czas na schwytanie Myunga.
Wybrał właściwe studia.
Bardzo szybko się uczy.
Wie już, jak zmieniać nastroje.
Co pan na to, panie Kim?
W pełni się z panem zgadzam.
No co? To dobry pomysł.
Wspaniałomyślny przywódca wyciąga rękę do Oha mimo krytyki.
Media to podchwycą. Podkreślenie osobowości z dobrym tłem.
Jasne, to może być przebój.
Tylko bez szczęśliwego zakończenia.
Oh wkroczył do polityki.
Będzie nieustannie krytykował prezydenta.
„Nie jestem jak on. Park się myli”.
Musi wykazać się przed ludźmi.
Po co nam ta wojna na wyczerpanie?
Prezydent Park ma wiele do zrobienia,
ale mało czasu.
Proszę to przemyśleć, panie prezydencie.
To nie jest konieczne.
Oh i tak się nie zgodzi.
Podobno Yun z nim rozmawia.
Za dwa miesiące i tak pojawi się nowy premier.
Nie skusimy go tym.
To nie my mamy przewagę, tylko Oh Yeong-seok.
Dobrze, panie An, nie rozmawiajmy już o tym.
Sekretarzu Cha.
Proszę wezwać deputowanego Oha do Błękitnego Domu.
- Ale... - Niech zdecyduje.
Sam podejmie decyzję.
Powinniśmy poznać
jego plany.
To wszystko.
Optymista z naszego prezydenta.
Nie poddaje się.
Dziwi mnie to.
Pan też jest temu przeciwny?
Nie sądziłem, że będzie pan dążył do politycznego przełamania.
Skąd ta zmiana?
To był sekretarz Cha?
To on ujawnił nagranie?
Trzeba było to zrobić, by ludzie zapomnieli o zwolnieniu.
Trzeba było to zrobić?
Nie pójdzie gładko.
Ludzie będą się domagać bezzwłocznego schwytania Myung Hae-joona.
Ale w Błękitnym Domu...
tak właśnie się postępuje.
Nie ma jednej słusznej odpowiedzi,
ale naród i tak jej żąda.
Natychmiast.
Bez zwłoki.
W przejrzysty sposób.
Będą oczekiwać idealnego rozwiązania.
Na przykład...
załatwienia sprawy pyłów.
Bardzo ciekawi mnie,
jak doradzał pan prezydentowi Yangowi.
To ja pana poleciłem.
„Młody i kompetentny człowiek.
I neutralny, przez co skupi się na pracy.
Były profesor KAIST jako minister środowiska”.
Decyzje co do zatrudnienia są ważne.
Wysyłają istotną wiadomość, pokazującą determinację Błękitnego Domu.
Mówił pan, że woli pan wygrywać.
Powiedzmy, że stoję teraz na polu bitwy.
Nie będę na tyle uparty, by bić się na gołe pięści.
Ciekawi mnie...
jaką decyzję podejmie deputowany Oh.
Dziękuję za przyjście.
Wiem, że sporo pan przeszedł.
Nie tak wiele jak pan, panie prezydencie.
Zamach zmienił życie wielu osób.
Proszę usiąść.
Naprawdę mógłby w czymkolwiek pomóc prezydentowi Parkowi?
Zostanie pan naszym tymczasowym premierem?
Chciałbym, by przejściowo zarządzał pan osieroconymi jednostkami.
Kambodża zerwała wszelkie negocjacje?
Nie musi pan mówić.
Pewnie potrzebuje pan mojego wizerunku.
Stąd ta propozycja.
Skoro sytuacja jest na tyle zła, by wymusić taki krok,
to nie udało się uzyskać ekstradycji Myunga.
Prawda?
Po prostu...
potrzebujemy pana.
Obawiam się, że muszę odmówić.
To, że przeżyłem zamach,
nie daje mi kwalifikacji do zarządzania państwem.
Dlaczego tragedia naszego kraju ma mi pomóc politycznie?
Nie mogę zawrzeć umowy, by wykorzystać wsparcie ludzi dla władzy.
Nie mogę przyjąć tej propozycji.
Nie może pan...
zawrzeć umowy?
Ludzie są spanikowani i zdezorientowani.
Ten niepokój
niebawem wywoła kolejne problemy, które uderzą...
w nasz naród.
„Państwo musi chronić swoich obywateli”.
Czy to nie pańskie słowa?
Moim celem jest stabilizacja rządu.
I dlatego chcę zawrzeć z panem umowę.
Miałem rację.
Chce mnie pan wykorzystać,
by pchnąć działania rządu do przodu.
Ale po co ograniczać się...
tylko do kraju?
Sprawdźcie każdy sąsiedni kraj, który ma spór z Kambodżą.
Kraje wokół Kambodży?
Któryś na pewno zgodzi się na negocjacje z nami.
Wyjdziemy z naszą strategią...
poza kraj.
Chce pan włączyć w to inne państwo?
Zgadza się.
Byłam wtedy sekretarzem generalnym.
Byłam akurat bezpartyjna.
No dobrze.
O co chodzi?
O plany, z których korzystano podczas instalacji kabli sieciowych.
Słyszałam, że może je pani mieć.
- Nie ma ich w Sekretariacie? - Straciliśmy je.
Przepadły podczas zamachu.
Rozumiem.
Od tamtego dnia żyjemy w innym świecie.
Po co pani te plany?
Wpadła pani na trop zamachowca?
Nadal nad tym pracujemy.
Sprawdzę, czy je mam.
Bardzo dziękuję.
Może w ramach tego...
zawrzemy umowę?
Chcę być pierwszą,
która dowie się od pani o tropach w sprawie zamachowca.
Umówimy się tak?
Nie ufam obecnemu rządowi.
To wszystko przez mrzonki o zjednoczeniu i politykę ustępstw wobec Północy.
Jako szefowa opozycji nie zgadzam się, by sprawę badał tylko Błękitny Dom.
Rozumie pani?
Przykro mi.
Mogę informować o postępach tylko uprawnione osoby.
Panie Baek, poszuka pan planów z czasów, gdy byłam sekretarzem generalnym?
Tak jest.
Ambasadorzy Kambodży i Wietnamu już tu są.
Pan Su Dimanche jest w sali recepcyjnej.
A pan Bao Ninh czeka na pana w sali Baekak.
Rozumiem.
To może być nasza ostatnia szansa.
Nie straszcie mnie.
Dobrze wiem,
jak ważne są te negocjacje.
Jeszcze jedno.
Dziękuję. Od dawna chciałem z panem pomówić.
Chciałbym przekazać kondolencje
z powodu tragedii, jaka spotkała pańską ojczyznę.
Proszę usiąść.
Słyszałem, że Kambodża nie chce prowadzić rozmów z prezydentem Korei.
Dlatego...
może zawrzemy umowę?
Umowę?
Odeślemy do domu
dwóch Wietnamczyków zatrzymanych przez wywiad.
To szpiedzy gospodarczy, którzy pracowali w strefie przemysłowej w Pyeongtaek.
Szpiedzy gospodarczy?
To pracowici ludzie, który przebyli tak długą drogę,
by zarobić na utrzymanie rodzin.
Nie chce pan, by do nich wrócili?
Co mielibyśmy zrobić w zamian?
Moglibyście odesłać do Kambodży agenta,
którego aresztowaliście w Hanoi?
Agenta?
To tylko niewinny człowiek, który wybrał się na wakacje.
Przecież przyznał się, że jest krewnym szefa ich wywiadu.
Który z kolei jest bratem Hun Yo, premiera Kambodży.
Czyli chce pan...
Zgody na operację wojskową,
by schwytać Myung Hae-joona.
Wietnam odzyska swoich biednych pracowników...
a Kambodża - swojego niewinnego turystę.
Co pan na to?
Ambasador Kambodży się zgodził?
Czyli nie?
Mówił, że marzenia to ludzka rzecz,
ale trzeba myśleć politycznie.
Rozmowy z Ohem czy wielostronne negocjacje w sprawie Kambodży to trudna rzecz.
Trzeba było podjąć decyzję.
- Fakt. - Panie An.
Mamy...
zgodę.
Kambodża pozwoliła nam wysłać Jednostkę 707 na swoje terytorium.
Wiem, że Myung Hae-joon ukrywa się
w małym szpitalu niedaleko Senmonari.
Oto zdjęcia satelitarne.
Musimy uniknąć strat wśród cywili.
Jednostka 707 testuje właśnie różne plany działania,
aby schwytać go żywcem.
Chciałbym się spotkać z dowódcą tej operacji.
Gdzie go znajdę?
W wojsku funkcjonuje precyzyjny łańcuch dowodzenia.
Jeśli pan chce,
możemy go tu sprowadzić.
Myung to główny podejrzany o zamach i jedyna osoba,
która może coś wiedzieć.
Musimy schwytać go żywcem.
Chcę tylko poprosić dowódcę, by wypełnił swój obowiązek.
Ja go odwiedzę.
Gdzie ćwiczą?
Jutro o godzinie 17
zostaniemy przerzuceni do Kambodży.
Na miejscu będziemy około północy.
Wysyłani na misję żołnierze Jednostki 707
są z drużyn Alfa i Bravo.
Razem 14 żołnierzy.
- Czysto. - Czysto!
Czysto.
- Popraw się. - Tak jest.
Do bazy dotrą śmigłowcem.
Zabezpieczymy cel
pojutrze przed świtem czasu koreańskiego.
I na tym koniec?
Tak.
Nie spodziewałem się.
Nawet amator może wprowadzić pana w plan.
Natomiast zawodowcy zadbają o to, by go zrealizować.
Moi ludzie codziennie trenują na wypadek takich misji.
Dlatego...
jesteśmy gotowi.
Zazdroszczę wam.
Żałuję, że nie mogłem podszkolić się do obecnej sytuacji.
Dobra robota!
Słuchajcie mnie jutro tak samo jak dzisiaj.
To sierżant Lee Gang-hun.
Specjalizacja: ogień osłonowy. Jego żona przebywa w szpitalu.
Ich dziecko urodzi się
w dniu operacji.
Sierżant sztabowy Jo.
- Ładunki wybuchowe. - Tęsknisz za żoną?
Zrezygnował z podróży poślubnej, by tu być.
Nie.
Jeszcze jedno.
Pułkownik Kim zapewnił mnie,
że schwytacie Myunga żywcem.
Chcę poznać pańską opinię, majorze Jang.
Uda nam się.
Jakie to szanse?
Nie wiemy, co planuje Myung Hae-joon.
Jeśli przekupił miejscowych,
możemy napotkać silny opór.
I nie wykluczam obecności żołnierzy z Północy.
Czyli jakie mamy szanse?
Pół na pół.
Tak to oceniam.
Dobra robota.
- Dziękuję! - Dzięki.
Każdy dowódca wie,
że czynników jest wiele.
A szansa jest tylko jedna.
Bez względu na trening.
Sierżant Lee.
Pani prezydencie!
Oby doczekał się pan równie silnego i odważnego potomka.
Przepraszam.
Będzie miał córkę.
Sierżant sztabowy Jo.
Pani prezydencie!
Proszę po powrocie ruszać w podróż.
Tak jest!
Jeszcze się spotkamy.
Wszyscy.
Baczność!
Salutować!
- W jedności siła! - W jedności siła!
Przybyłem tu, aby upewnić się, że schwytacie go żywcem.
Postaramy się.
Ale jeśli sytuacja stanie się zbyt niebezpieczna...
rozkazuję...
zlikwidować Myung Hae-joona.
- Słucham? - Ich życie jest priorytetem.
Proszę zrobić wszystko,
aby ci ludzie...
wrócili do domu.
To rozkaz.
Słyszeliśmy o ćwiczeniach wojskowych na lotnisku w Seongnam.
To element planu schwytania Myunga?
Tutaj!
Przy tym samym lotnisku widziano ochronę rządową.
Prezydent odwiedził Jednostkę 707?
Szykuje się operacja wojskowa?
Nawet w tej chwili
nasi żołnierze ćwiczą dzień i noc,
by zapewnić nam bezpieczeństwo.
Loty samolotów transportowych to element tych ćwiczeń.
A wizyty u żołnierzy
to obowiązek naczelnego dowódcy.
Czy udało się namierzyć Myunga?
Naród ma prawo wiedzieć.
Dlaczego Błękitny Dom milczy?
Od czasu zamachu strach i niepokój są nieodłączną częścią naszego życia.
I aby ludzie mogli w spokoju udawać się na spoczynek,
Błękitny Dom i cała administracja
robią wszystko, co w ich mocy.
To wszystko, co mogę powiedzieć na tę chwilę.
Na tym kończymy briefing w dniu 12 marca.
Mam nadzieję, że zgromadzeni tu reporterzy
również zaznają spokojnego wieczoru.
Dziękuję.
MAJOR JANG JUN-HA
STARSZY SIERŻANT LEE GANG-HUN
SIERŻANT SZTABOWY JO SEONG-JU
Nadal się tym zadręczasz?
Jest druga w nocy.
Wiesz, co dziś zrobiłem?
Jadąc do żołnierzy,
myślałem tylko o jednym.
O schwytaniu Myunga żywcem.
Że trzeba to zrobić za wszelką cenę.
Ale?
Przypomniano mi,
że ci żołnierze też mają rodziny.
Rodziny, które liczą, że po pracy wrócą oni do domu.
Tak jak ja.
Dasz wiarę, że mogłem wydać taki rozkaz?
I co teraz?
Boisz się, że staniesz się złym człowiekiem?
To, co dzisiaj zrobiłeś,
nie było dobre ani złe.
Podjąłeś decyzję, którą trzeba było podjąć.
Nie martw się.
I wiedz...
że się nie zmieniłeś.
Siedzisz tu, zamiast spać.
I martwisz się o nich.
REPUBLIKAŃSKA PARTIA SEONJIN
Cieszę się, że jednak je mamy.
I że pozostały w naszych rękach.
Dostaliśmy cynk z Sekretariatu, że agentka wywiadu szuka pokoju nr 119.
Pokoju nr 119?
Nie ma go na pierwszym piętrze.
Proszę spojrzeć.
Chwileczkę.
Po zakończeniu renowacji
powstało nowe pomieszczenie.
To to ten pokój nr 119?
Dlaczego jest w piwnicy?
Może to nie pokój nr 119.
Możliwe...
że to po prostu oznaczenie.
I być może tak naprawdę jest to...
schron.
Schron?
PLANY BUDYNKU ZGROMADZENIA SEKCJA B1
I będziemy mogli aresztować zamachowca?
Tak. Dzięki pańskiej sugestii.
Chciałem zapytać o coś jeszcze.
Gdy zaoferowałem panu stanowisko,
odmówił pan.
Dlaczego więc chwilę później mi pan pomógł?
Odrzucenie takiego układu
i pomaganie panu...
łączy ten sam powód.
Przysięgałem służyć temu krajowi.
I nic się nie zmieniło, odkąd skończyłem 20 lat.
Może pan tu dzisiaj się zjawić?
Pewnie dzwonił ktoś ważny.
Słuchając rozmowy,
zastanawiałem się, kto to był.
Ktoś, kto...
nie nadaje się do rządzenia.
Oby pomogło to schwytać zamachowca.
Plany, o które pani prosiła.
Dziękuję.
Pokój nr 119.
To trop, który prowadzi do zamachowca.
Prawda?
Tylko to podejrzewam.
Gdy będzie pani pewna,
proszę poinformować także mnie.
Wywiad nie ma monopolu na dbanie o bezpieczeństwo kraju.
Na-gyeong?
No proszę.
Trochę cię nie było, agentko Han.
Serio?
To jakiś kawał?
Wyszłaś, jakbyś miała nie wracać.
Mamy wieści z Kambodży.
Jednostka 707 wylądowała
i napotkała problemy.
Słucham?
Gdy zbliżali się do celu,
śmigłowiec rozbił się.
Co się stało?
Próbowali lądować,
ale rozbili się przez fatalne warunki atmosferyczne.
- Straty? - Sierżant Lee Gang-hun został ranny.
Sierżant Lee?
Co z nim? I z pozostałymi?
Próbujemy nawiązać łączność.
Majorze Jang, mówi pułkownik Kim! Proszę o raport.
Wszyscy są cali.
Sierżant Lee jest tylko lekko ranny.
Może kontynuować udział w operacji?
Usiądź.
Nie, ale mamy wystarczająco ludzi,
by nie zmieniać planu działania.
Zrobię wszystko, by wrócili cali.
Operacja trwa nadal.
Majorze Jang.
Proszę kontynuować operację zgodnie z planem.
Ruszamy!
Co tym razem?
Po co te podchody?
Zaczynam się bać.
Chodzi o deputowanego Oha.
Dopiero co wróciłaś
i od razu wjeżdżasz na niego.
Miałam wrócić z dowodami.
Jestem pewna, że deputowany Oh brał udział w zamachu.
Dzięki deputowanemu porozumieliśmy się z Kambodżą.
Dlatego go tu zaprosiłem.
Tędy.
Tam.
Alfa, ładunki.
Kompleks jest w pełni obstawiony.
Drużyna Alfa jest przy agregacie, a Bravo na tyłach.
Wchodzimy!
ODBIORNIK
Bravo, przygotować się.
Gdy drużyna Alfa wysadzi drzwi, Bravo wchodzi pierwsza.
Trzy sekundy.
Trzy, dwa, jeden.
- Wkraczamy. - Ruchy.
Wkroczyli.
- Stać! - Ani drgnij!
Ani drgnij!
Szybciej.
- Czysto. - Czysto!
Bravo, raport.
Dwóch wrogów zdjętych.
Pierwsze piętro i piwnica czyste.
Odcięli budynek.
Wychodzimy. Spokojnie.
Wychodzi cywil.
Wchodzą na drugie piętro.
Nie ruszać się!
Dopiero co tutaj był.
Myung Hae-joon zniknął.
Co jest?
Zniknęli? Na pewno?
Kładli kable z tym planem.
Każdy, kto przy tym pracował w budynku Zgromadzenia...
Zniknął?
- Zginął. - Co?
Każdy kiedyś umiera.
Może to przypadek.
Wiesz, że to za sprawą tych kabli
doprowadzono do wybuchu.
Osoba, która próbowała to zatuszować,
zginęła na moich oczach.
Potem mamy zawał, śmierć w pożarze i samobójstwo.
Wszystkich osiem osób zginęło, by zatuszować dowody.
Jakie dowody? I co to były za roboty?
Ji-won.
Jeszcze 30 sekund i bym wyszedł.
Dobrze.
Patrzcie.
To plany, które zdobyła Na-gyeong.
To pokój nr 119, o którym mówił informator.
Wyświetlę podgląd w 3D.
Stalowe belki nośne.
Wytrzymała powierzchnia z elastomeru.
Zaraz, czym jest ela...
Elastomer.
Proszę zapamiętać.
Dzięki niemu strop się nie zawali. To schron przeciwlotniczy.
- Pokój nr 119 to schron. - Schron?
W budynku Zgromadzenia?
Ale po co?
Pokaż mu, gdzie jest ten pokój. A właściwie schron.
To tutaj.
Tam, gdzie znaleziono deputowanego Oha, prawda?
To nie był cud.
Brał w tym udział.
Zaplanowano to od początku.
Kończą sprawdzać trzecie piętro.
Z drogi.
To Myung Hae-joon.
To on.
Z drogi!
To detonator.
Opuśćcie broń.
Dalej!
Bo was pozabijam!
Podejdź.
Poddaj się!
Sierżancie.
- Co pan robi? - Nie może tego zrobić.
Pozabijałby nas wszystkich.
Mam cel w zasięgu.
Sierżancie.
- Seong-ju. - Daj mi dziesięć sekund.
Strzelać czy czekać?
OCZEKIWANIE
Co się stało?
Alfa, odpowiedzcie.
- Co się dzieje? - Straciliśmy łączność.
Nie mamy łączności. Nie tylko z Jangiem, ale ze wszystkimi.
Cholera.
Na pewno nie pierwszy raz dochodzi do takiej sytuacji.
Generale Eun.
Czy można do tego przywyknąć?
Nie, nie można.
Wręcz nie powinno się.
Nie ma nic bardziej groźnego
niż nieustraszony żołnierz.
Może to nie był strzał.
Mogła to być flara, by zmylić wroga.
Proszę się nie martwić.
Panie prezydencie.
Myung...
został schwytany.
Udało nam się?
Żyje.
Dobra robota.
Świetna robota.
Gratuluję.
Dobra robota.
- Gratuluję. - Dobra robota.
Dziękuję.
Dobra robota.
Panie prezydencie.
Mamy ofiarę.
Major Jang...
zginął...
w akcji.
Baczność.
Dzięki wam, żołnierzom Jednostki 707,
misja zakończyła się powodzeniem.
Dziękuję.
Panie prezydencie.
Dobra robota, sierżancie sztabowy Jo.
Spełniłem tylko obowiązek.
Major Jang...
miał nadzorować operację z bazy.
Po tym, jak sierżant Lee został ranny,
zastąpił go i ruszył wraz z nami,
by schwytać Myunga i nie zmieniać planu.
Pozostali są cali i zdrowi.
Sierżant Lee niebawem zobaczy się z córeczką.
Udało mi się wykonać pański rozkaz i wrócić do domu.
Dzięki...
majorowi Jangowi.
Proszę zrobić wszystko,
aby ci ludzie...
wrócili do domu.
Zrobię wszystko, by wrócili cali.
Dlaczego?
Dlaczego mnie pan polecił?
Dlaczego nie dał mi pan wrócić na uczelnię?
Coś się stało?
Miałem spełnić swój obywatelski obowiązek?
To dlaczego...
Dlaczego moje decyzje mają wpływ na ludzkie życie?
Dlaczego mi pan to zrobił?
Salutować!
To przeze mnie.
Zginął przeze mnie.
Kazałem mu pojmać Myung Hae-joona.
I dopilnować, by jego ludzie wrócili.
To ja go zabiłem. Zginął przez moje rozkazy.
To nie pańska wina.
Zrobił wszystko, by spełnić swój obowiązek.
Nie stchórzył.
Dopilnował tego.
Tak jak pan, kiedy nie wrócił pan na uczelnię.
To podobna sytuacja.
Panie prezydencie.
Może pan czuć smutek, winę lub gniew.
Ale dziś musi pan wypełnić swój obowiązek
bez uciekania i wymówek.
To coś...
co robi każdy,
kto przeżył.
A co z panem?
Dlaczego pan jest inny?
Powiedziałem panu wcześniej, że nie jestem wystarczająco kompetentny.
Że nie interesuje mnie władza i polityka.
A jednak popchnął mnie pan do tego.
Pan za to odpowiada.
Proszę mi więc pomóc.
Proszę.
Wróci pan...
do Błękitnego Domu?
Zamachowiec miał przygotowany schron w budynku Zgromadzenia,
aby deputowany Oh mógł przeżyć.
Za zamach może odpowiadać ktoś groźniejszy niż Korea Północna.
Proszę wycofać swoją propozycję.
Uważa pan, że wybory mogą zmienić świat?
To ja zarządzam tym krajem.
Proszę się wycofać z tej propozycji
albo zażądam usunięcia pana ze stanowiska.
Napisy: Krzysiek Igielski